نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۲۷۵

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۲۷۵

وَ قَالَ ع إِنَّ اَلطَّمَعَ مُورِدٌ غَیْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَیْرُ وَفِیٍّ وَ رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ اَلْمَاءِ قَبْلَ رِیِّهِ وَ کُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ اَلشَّیْ‏ءِ اَلْمُتَنَافَسِ فِیهِ عَظُمَتِ اَلرَّزِیَّهُ لِفَقْدِهِ وَ اَلْأَمَانِیُّ تُعْمِی أَعْیُنَ اَلْبَصَائِرِ وَ اَلْحَظُّ یَأْتِی مَنْ لاَ یَأْتِیهِ
حکمت ۲۷۵ ضدّ ارزش‏هاى اخلاقى
(اخلاقى، اجتماعى) و درود خدا بر او، فرمود: طمع به هلاکت مى‏کشاند و نجات نمى‏دهد، و به آنچه ضمانت کند، وفادار نیست، و بسا نوشنده آبى که پیش از سیراب شدن گلو گیرش شد، و ارزش آنچه که بر سر آن رقابت مى‏کنند، هر چه بیشتر باشد، مصیبت از دست دادنش اندوهبارتر خواهد بود، و آرزوها چشم بصیرت را کور مى‏کند، و آنچه روزى هر کسى است بى جستجو خواهد رسید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *