نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۴۳۰

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۴۳۰

وَ قَالَ ع إِنَّ أَخْسَرَ اَلنَّاسِ صَفْقَهً وَ أَخْیَبَهُمْ سَعْیاً رَجُلٌ أَخْلَقَ بَدَنَهُ فِی طَلَبِ مَالِهِ وَ لَمْ تُسَاعِدْهُ اَلْمَقَادِیرُ عَلَى إِرَادَتِهِ فَخَرَجَ مِنَ اَلدُّنْیَا بِحَسْرَتِهِ وَ قَدِمَ عَلَى اَلْآخِرَهِ بِتَبِعَتِهِ
حکمت ۴۳۰ اندوه زر اندوزى
(اعتقادى، اقتصادى) و درود خدا بر او، فرمود: همانا زیانکارترین مردم در معاملات، و نومیدترین مردم در تلاش، مردى است که تن در گرد آورى مال خسته دارد، امّا تقدیرها با خواست او هماهنگ نباشد، پس با حسرت از دنیا رود، و با بار گناه به آخرت روى آورد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *