نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد دشتی – حکمت ۱۲۳

تاثیر بهار و طبیعت
توقوا البرد فی اوله و تلقوه فی آخره فانه یفعل فی الابدان کفعله فی الاشجار اوله یحرق و آخره یورق
(از آغاز سرما برحذر باشید ولی از پایان آن استقبال کنید زیرا سرما با تن شما همان می‌کند که با درختان، که اولش، خشک می‌کند و آخرش تراوت می‌بخشد)
مولوی:
گفت پیغمبر ز سرمای بهار
تن مپوشانید یاران زینهار
زان که با جان شما آن می‌کند
کان بهاران، با درختان می‌کند
پس غنیمت باشد آن سرمای او
در جهان، بر عارفان وقت جو
در بهاران جامه از تن بر کنید
تن برهنه جانب گلشن، روید
لیک بگریزید از باد خزان
کان کند کان کرد با باغ و رزان [۳۶۸۵].
برگرفته از کتاب شرح و تفسیر نهج البلاغه ترجمه محمد دشتی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *