اصحاب و شاگردان

عزل ابو موسی از حکومت کوفه

هنگامی که امیرالمومنین علیه السلام برای دفع فتنه طلحه و زبیر و عایشه عازم بصره بود، در بین راه از محلی به نام ربذه، هاشم بن عتبه (هاشم مرقال)(۱) را به سوی کوفه فرستاد تا مردم را برای جنگ با ناکثین (پیمان شکنان) بسیج نماید و نامه ای هم به ابو موسی نوشت و به او دستور داد مردم را برای مقابله با طلحه و زبیر آماده سازد.
هاشم مرقال به کوفه رفت و نامه امام را برای ابو موسی فرستاد ولی حاضر به همکاری نشد و هاشم را تهدید به زندان و قتل کرد و در نتیجه هاشم، خبر عدم موفقیت خود را در این ماموریت توسط «محل بن خلیفه طائی» به حضرت نوشت و منتظر پیام امام علیه السلام ماند.(۲).
امیرالمومنین علیه السلام بلافاصله نامه دیگری از «ماء العذیب» برای مردم کوفه فرستاد و آنان را برای جنگ با ناکثین فراخواند. ضمناً حضرت در این نامه از حقایقی که در مدینه در ارتباط با قتل عثمان گذشته بود و مردم کوفه از آن بی خبر بودند، یادآور شد و اعلام نمود که قاتلین عثمان، طلحه و زبیر و به تحریک عایشه بوده و بیعت مردم هم با ایشان به اختیار و میل خودشان صورت گرفته است.(۳).

احتمال دارد امیرالمومنین علیه السلام ابتدا محمد بن جعفر و محمد بن ابوبکر را به کوفه فرستاده و چون ابوموسی مردم را از یاری امام علیه السلام بازداشت، دو نماینده امام بدون نتیجه به خدمت امام بازگشتند و حضرت بعد هاشم مرقال را اعزام کرد.
منهاج البراعه، ج ۱۷، ص ۱۸؛ الجمل، ص ۲۴۲٫
ر. ک: نهج البلاغه، نامه ۱٫
برگرفته از کتاب اصحاب امام علی علیه السلام نوشته: اصغر ناظم زاده قمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *