معجزات و کرامات

علم غیب و پیش گوییهای معصومین (ع)

در زندگی پیشوایان معصوم(ع) پیش گوییها و گزارشهایی از آینده به چشم میخورد که به وقوع پیوستهاند، به راستی این موضوع ریشه در کجا دارد؟
در پاسخ این سوال درباره شخص نبی اکرمصلی الله علیه واله باید گفت که بدون هیچ شکی آن حضرت از طریق وحی با خداوند در ارتباط بود و بسیاری از وقایع آینده و گذشته و حال و علم ماکان و مایکون از عالم معنی و ذات اقدس حق بر قلب نازنینش القاء میگشت. امّا در مورد امامان معصوم(ع) و در راس آنها حضرت علی(ع) باید گفت که منبع و منشا اصلی آنها در این امر، وجود مبارک رسول خداصلی الله علیه واله بوده است، یعنی تمام علومی که از راه وحی به رسول خداصلی الله علیه واله میرسید، بواسطه آن حضرت به علی(ع) به عنوان اولین امام شیعیان و تداومبخش راه نبوت، سپرده میشد از طریق علی(ع) به امامان بعدی، یکی پس از دیگری به ارث میرسید.پیشاز از آنکه به ذکر روایاتی در این باره بپردازیم یک مساله را نباید نادیده بگیریم که انسانها بطور عموم و امامان معصوم و پیشوایان الهی به طور مخصوص میتوانند برخی از شایستگیها و موهبتها را در خود بپرورانند و از امتیازاتی بهرهمند شوند که دیگران از آنها محروم و بیبهره ماندهاند. اگر کسی تقوای الهی را پیشه کند، خداوند قدرت و توانایی تشخیص حق از باطل را به او میدهد و او را به مقام عرفان و معرفت میرساند:
“یَا ایُّهَا الَّذِینَ امَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ یَجْعَلْ لَکُمْ فُرْقَاناً…”۵۶
کسانی که به خدا ایمان راستین داشته باشند، خدا نیز آنها را از تاریکیهای جهل و تباهی به عالم نور و معرفت رهنمود میکند:
“اَللَّهُ وَلِیُّ الَّذِیَن امَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَی النُّورِ…”۵۷
بسیاری از بندگان الهی دراثر عبادت خدا، ایمان، تقوی، انجام کارهای شایسته، خدمت به محرومان، ایثار و فداکاری به درجات و مراتب بالایی میرسند، شرح صدر مییابند، به حکمت و عرفان و نور و هدایت میرسند:
“اَفَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْاسْلاَمِ فَهُوَ عَلَی نُورٍ مِنْ رَبِّهِ…”۵۸
آیا کسی که خداوند سینهاش را برای اسلام گشوده است و او به نوری از پروردگارش راهیافتهاست…
این نور، روشنایی خورشید جسمانی نیست، بلکه آن نور ربانی است که در وجود رهبران الهی و امامان معصوم(ع) در حد اعلی،و در مراتب پایینتر در وجود انسانهای مومن و با تقوا با درجات متفاوت، بوجود میآید.
با توجه به مضمون آیات و مطالب بالا چنین نتیجه میگیریم که امامان معصوم(ع) علاوه بر اینکه از علوم لازم در راستای هدایت بشریت و ادامه راه انبیاء با اتصال به منبع وحی، بهره کافی داشتهاند، از نبوغ فکری، اندیشه زلال و موهبت و شایستگی بسیار بالایی برخوردار بودهاند و به عنوان یک دانشمند و اندیشمند و متفکر و عالِم که برای غیرآنها نیز رسیدن به این درجات میسر است، مطرح بودهاند. به عنوان مثال حضرت علی(ع) درباره زمین مطالبی را میفرمایند که برای اهل آن زمان مجهول و نامفهوم بوده است که این کلمات امام پس از صدها سال به ثمر مینشیند و مردم حقیقت کلام او را کشف میکنند، آن حضرت، زمین را چنین توصیف میکند:
“وَاَنَشَاَ الارضَ فَاَمسکَهَا ِمن َغْیرِ اشْتِغَالٍ،وَاَرسَاهَا َعلَی َغیرِ َقرَارٍ، وَ َاقَاَمَها ِبَغیرِ َقوَائمَ، وَ َرَفَعَها ِبَغیرَ َدعَائمَ…”۵۹؛
و زمین را پدید آورد و نگاهش داشت بی آنکه خود را بدان مشغول دارد، و آن را استوار گردانید بیآنکه آرامشی در آن باشد، و آن را بر پا داشت بیآنکه پایههایی داشته باشد، و آن را برافراشت بیآنکه از ستونهایی برخوردار باشد…
این سخن را حضرت علی(ع) در زمانی میفرمایند که مردم، نسبت به زمین،باورهای متفاوت و نادرست و گاهی، خرافی داشتند.۶۰
ابن خلدون به عنوان یک متفکر مشهور، با توجه به اینکه آگاهی و اطلاعاتش از سایر فِرَق و مذاهب مسلمانان نسبت به مکتب اهل بیت و خصوصیات روحی آنان بیشتر بوده است درباره اهل بیت(ع) و کرامات آنها میگوید:
“وَ إِذَا کَانَتِ الْکَرَامَهُ تَقَعَ لِغَیْرِهْمِ فَمَا ظَنُّکَ بِهِمْ عِلْماً وَدیناً وآثاراً مِنَ النُّبُوَّهِ وَ عِنَایهً مِنَ اللَّهِ بِاْلاَصْلِ الْکَرِیمِ تَشْهَدُ لِفُروعِهِ الَّطِیِّبَهِ”؛۶۱
وقتی که کرامات برای اشخاص دیگر امکانپذیر و از آنان بوجود آید، چه گمان میبری در حق اهل بیت، با آن علم و دین و آثاری که از نبوّت درآنان بوده و عنایتی که خداوند متعال به اصل شریف آن پیامبر اکرمصلی الله علیه واله داشته و آن عنایت به شاخههای پاکیزه آن اصل کریم رسیده است.”
امامان معصوم(ع) از نظر علم و دین اتصال روحی و جسمی با پیامبر اکرمصلی الله علیه واله داشتهاند و معارف خود را از آن حضرت میگرفتهاند و وصل به معدن وحی و عالم ملکوت بودهاند و یکی از دلایل عقلی در اثبات موضوع مورد بحث این است که تاکنون هیچ محقق کلامی و تاریخی و ادبی و فقهی و اجتماعی، چه آنانکه معاصر با آنها بودهاند و چه آنانکه پس از آنها زیستهاند، نتوانستهاند در علوم و معارف آن بزرگواران اشکالی وارد نمایند و هیچ شاهد تاریخی نداریم که نشان دهد امامان معصوم(ع) در برابر سوالی، ناتوان مانده باشند. با توجه به اینکه متصدیان امور در دوران بنیامیّه و بنیعباس در گرفتن نکته ضعف از آن پیشوایان الهی، راهها و حیلههای گوناگون بکار میگرفتند.
امّا دلایل نقلی در اثبات این موضوع،بسیار است. حضرت علی(ع) در معرفی اهلبیت(ع)، سخنان فراوانی گفتهاند:
“هُمْ مَوْضِعُ سِرّهِ وَ مَْلجَاُ اَمْرِهِ وَ عَیْبَهُ عِلْمِهِ وَ مَوْئِلُ حُکْمِهِ وَ کُهُوفُ کُتُبِهِ…”۶۲؛
آنان خاندان رسول خدا صلی الله علیه واله جایگاه راز پیامبرند و پنگاه و پشتیبان امر او و گنجینه علم او و مرجع حکم و قوانین او و امین و نگهدارنده کتابهای او میباشند… .
مرجع ضمیر در “موضع سره” و “ملجا امره” و … ممکن است راجع به خدا باشد یا رسول خدا. در هر حال مبدا اصلی همه آن امور در وجود امامان معصوم(ع)، خداوند متعال است.
“نَحْنُ شَجَرَهُ النُّبُوَّهِ، وَ مَحَطُّ الرِّسَالَهِ، وَ مُخْتَلفُ الْمَلاَئِکَهِ، وَ مَعَادِنُ الْعِلْمِ وَ یَنَابِیعُ الْحِکَمِ…”۶۳؛
ما امامان معصوم شجره نبوت و پایگاه رسالت و محل آمد و رفت فرشتگانِ رحمت و معادن دانش و چشمهسارهای حکمت و بینشها هستیم… .
“… وَ عِنْدَنَا اَهْلَ الْبَیْتِ ابْوَابُ الْحِکَمِ وَ ضِیَاءُ اْلاَمْرِ…”۶۴؛
درهای حکمت الهی نزد ما اهل بیت گشوده است و چراغ دین با راهنمایی ما افروخته است.
برگرفته از کتاب امام علی (ع) در نهج البلاغه نوشته آقای عظیم عظیم پور مقدم

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *