احادیث و سخنان

علی (ع) در عرصه فصاحت و بلاغت

یکی از مظاهر علم امام علی(ع) که در آیینه شفاف نهجالبلاغه از درخشندگی خاصی برخوردار است، فصاحت و بلاغت آن حضرت است . شیوایی الفاظ، حلاوت و جذابیت کلمات، علوّ معانی و لطافت عبارات که در سرتاسر نهجالبلاغه، در تمام کلمات، سطرها و صفحهها به چشم میخورد، پس از کلام خدا و رسول اکرم صلی الله علیه واله، بینظیر است. حالتهای عجیب و آثار عمیقی که کلمات گهربار امام(ع) بر روی مخاطبانش ایجاد میکرده است، به عنوان واقعیت تاریخی، حکایت از این حقیقت غیرقابل انکار دارد که به چند نمونه از خود نهجالبلاغه میپردازیم:
خطبه ۸۳ که به خطبه “غراء” نیز معروف است، در اوضاف خداوند، سفارش به تقوا، دل نبستن به دنیا و برخی از مباحث دیگر بیان شده است. شریف رضیره در پایان این خطبه فرمودهاند:
“وفی الخبر: اَنَّهُ لَمَّا خَطَبَ بِهَذِهِ الْخُطْبَهِ، إقْشَعَرَّتْ لَهَا الْجُلُودُ وَ بَکَتِ الْعُیُونُ وَ رَجَفَتِ الْقُلُوبُ”؛
در روایت آمده است: آنگاه که حضرت امیر(ع) این خطبه را ایراد فرمودند، شنوندگان به اندازهای تحت تاثیر قرار گرفتند که پوست بدنهایشان بلرزید، اشک از چشمانشان سرازیر شد و دلهایشان مضطرب گشت.
در خطبه ۱۹۳ حضرت علی(ع) بنا به درخواست همّام و با اصرار بیش از حد او متقیان را توصیف میکند. کلمات او در این باره آنچنان تکان دهنده و عجیب است که همّام پس از شنیدن آن، فریاد دلخراشی که آخرین نفسهایش را بهمراه داشت برمیآورد و از آنجا که روح بزرگ و با عظمتش، در این دنیای فانی و حقیر نمیگنجد، به سوی معبود خویش میشتابد.
برگرفته از کتاب امام علی (ع) در نهج البلاغه نوشته آقای عظیم عظیم پور مقدم

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *